top of page

חלומות מרציפן

זהבה טרפה

אוצרת: אתי המיר

עבודתה של זהבה טרפה מתקיימת כתנועה לוליינית זהירה על חבל מתוח, המדלגת בין שני עולמות מקבילים: עולם המציאות היומיומית ועולם פנטסטי שהיא בוראת לעצמה. זהו מהלך מתמשך הנוכח בכל רובד של עבודתה - בבחירת הנושאים, במדיום הצילומי ובפרקטיקה האמנותית שלה. הפנטזיה אינה משמשת כבריחה מן המציאות, אלא כמרחב פעולה מקביל, כמגרש משחקים שבו הדמיון והתשוקות מקבלים נוכחות ממשית.

טרפה מצלמת את מרחב מגוריה באשקלון, העיר אליה הגיעה עם עלייתה לישראל בגיל חודש ובה היא מתגוררת עד היום. היא מפנה מבט ומצלמה אל פנים הבית, החצר האחורית ורחובות השכונה. המרחב המוכר והאינטימי הופך בעבודתה לסטודיו פתוח, לזירה שבה מתקיימת פעולת שיטוט לצד צילום מבוים. השכונה - השיכונים והמרחבים הציבוריים שבה, אינה מצולמת כאתר תיעודי בלבד, אלא כמרחב טעון באפשרויות חזותיות, שבו היומיומי נטען בממד מיתי הנולד מתוך מבט אישי.

ההליכה הלוליינית בין הקצוות נוכחת גם בפרקטיקה החומרית של טרפה. היא משלבת צילום אנלוגי לצד צילום דיגיטלי, שחור לבן לצד צבע. חלק מן העבודות עוברות תהליך של התערבות ידנית - חיתוך, גזירה והדבקה - המותיר את עקבות היד ונעטף בשפה אסתטית ייחודית. הצילום אינו מסתיים ברגע החשיפה, אלא ממשיך כפעולה חומרית, כמעט כירורגית, של פירוק והרכבה מחדש.

במרכז גוף העבודות מצויים הקולאז’ים הידניים. טרפה עושה שימוש בדימויי אצולה של נשים לבנות מן העבר שנמצאו ברשת, הנושאים עמם קודים תרבותיים של מעמד וייצוג, ומהם היא מסירה את הפנים ואזורים חשופים של הגוף. במקומם היא שותלת את פניהם של בני משפחתה, יוצאי העדה האתיופית, באמצעות צילומים ישנים מאלבום המשפחה, כך שנוכחותם הגופנית וגוון עורם נטמעים בדימוי החדש - מהלך של הכתרה המגדיר מחדש יחסי ייצוג, מעמד ושייכות.


לצד עבודות הקולאז’ מוצגים דיוקנאות עצמיים ודיוקן של האם, שבהם המבט מופנה ישירות אל המצלמה. אלו רגעים של נוכחות ישירה, המאפשרים הפוגה מן הפנטזיה, ומחזירים את המבט אל הגוף הממשי ואל הקשר הבין-דורי. דימוי מפתח בגוף העבודות הוא דיוקן שבו טרפה מצולמת רכובה על סוס מברזל יצוק בין שיכוני המגורים. הצבת דימוי הרכיבה בתוך המרחב האורבני מערערת את הציפייה לדימוי הרואי או פסטורלי, וממקמת אותו בתוך מציאות קונקרטית.

שיריה של טרפה משולבים בתערוכה ונוכחים לצד הדימויים. חלומות מרציפן מופיעים כעולם פנימי חלומי ועוטף, כזה שנולד מתוך דמיון ילדי, ומבקש לשמר מרחב שבו מותר לברוא מציאות אחרת. טרפה מספרת כי בילדותה נהגה ללכת על מעקה חדר המדרגות מתחילתו ועד סופו ללא פחד; “ניצנים של ילדת קרקס”, כדבריה. ניצנים אלו ממשיכים להדהד בה עד היום, וזיכרון זה ממשיך לפעול בעבודתה לא כמעשה גופני, אלא כפעולה יצירתית מתמשכת.

Marzipan Reveries

Zehava Tarfa

Curator Eti Namir

Zehava Tarfa's work is like a careful acrobatic movement on a tightrope, hopping between two parallel worlds: the world of everyday reality and the fantastical one she creates for herself. This is an ongoing process that is present in every layer of her work - in her choice of subjects, in her photographic medium, and in her artistic practice. Fantasy does not serve as an escape from reality, but rather as a parallel space for action, a playground where imagination and desires take on a tangible presence.
Tarfa photographs her living space in Ashkelon, the city she arrived at when she immigrated to Israel at the age of one month and where she still lives today. She turns her gaze and camera to the interior of her home, the backyard, and the streets of her neighborhood. In her work, this familiar and intimate space becomes an open studio, a stage for both wandering and staged photography. The neighborhood - its housing projects and public spaces - is not photographed solely as a documentary site, but as a space charged with visual possibilities, where the everyday is imbued with a mythical dimension born of a personal gaze.
The twisting movement between extremes is also evident in Tarfa's material practice. She combines analog and digital photography, black and white with color. Some of the works undergo a process of manual intervention - cutting and pasting - which leaves traces of the hand and is enveloped in a unique aesthetic language. Photography does not end at the moment of exposure, but continues as a material, almost surgical act of dismantling and reassembling.
At the center of the exhibition are the handmade collages. Tarfa uses images of white women from the past, found online, which carry cultural codes of status and representation. She


removes their faces and exposed areas of their bodies. In their place, she inserts the faces of her family members, who are of Ethiopian descent, using old photographs from the family album, so
that their physical presence and skin tone are absorbed into the new image - a coronation that redefines relationships of representation, status, and belonging.
Alongside the collages are self-portraits and one of her mother, both with the gaze directed straight at the camera. These are moments of direct presence, allowing a respite from fantasy and returning the gaze to the real body and the intergenerational connection. A key image in this body of work is a portrait of Tarfa riding a cast-iron horse between residential buildings. Placing the image of riding within the urban space subverts the expectation of a heroic or pastoral image and situates it within a concrete reality.
Tarfa's poems are integrated into the exhibition and appear alongside the images. Marzipan Reveries appear as a dreamlike, enveloping inner world, born of a childlike imagination, seeking to preserve a space where it is permissible to create a different reality. Tarfa recounts that, as a child, she used to walk fearlessly along the staircase railing from the top to the bottom; "the beginnings of a circus girl," as she puts it. These beginnings continue to resonate with her to this day, and this memory operates in her work, not as a physical act but as an ongoing creative action.


أحلام المرصبان

زيهافا تريفا

القَيِّمة: إتي نمير

تتجلّى أعمال زيهافا تريفا كحركة بهلوانية حذِرة على حبلٍ مشدود، تقفز بين عالمين متوازيين: عالم الواقع اليومي وعالم فانتازي تخلقه لنفسها. إنها حركة متواصلة، حاضرة في كل طبقات عملها — في اختيار الموضوعات، في الوسيط الفوتوغرافي، وفي ممارستها الفنية. لا تُستخدَم الفانتازيا هنا كمهرب من الواقع، بل كحيّز فعلٍ موازٍ، كساحة لعب يكتسب فيها الخيال والرغبات حضورًا ملموسًا.
تصوّر تريفا فضاء سكنها في أشكلون، المدينة التي وصلت إليها مع هجرتها إلى إسرائيل وهي في عمر شهر واحد، والتي ما زالت تقيم فيها حتى اليوم. توجّه نظرها وكاميرتها إلى داخل البيت، إلى الفناء الخلفي، وإلى شوارع الحي. يتحوّل الفضاء المألوف والحميمي في أعمالها إلى ستوديو مفتوح، إلى ساحة تتجاور فيها ممارسة التسكّع مع التصوير المُبوَّب. الحي — عمارات الإسكان والفضاءات العامة فيه — لا يُصوَّر بوصفه موقعًا توثيقيًا فحسب، بل كفضاء مشحون بإمكانات بصرية، يُشحَن فيه اليوميّ ببُعدٍ أسطوري يولد من نظرة شخصية.
الحركة البهلوانية بين الأقطاب حاضرة أيضًا في الممارسة المادية لتريفا. فهي تمزج بين التصوير الأنالوجي والتصوير الرقمي، بين الأبيض والأسود وبين اللون. بعض الأعمال يخضع لعملية تدخّل يدوي — قطع، قصّ ولصق — تترك آثار اليد وتُغلَّف بلغة جمالية متفرّدة. لا ينتهي التصوير عند لحظة التعريض، بل يستمر كفعلٍ مادي، شبه جراحي، من التفكيك وإعادة التركيب.
في قلب جسد الأعمال تقف الكولاجات اليدوية. تستخدم تريفا صورًا لأرستقراطيات من النساء البيض من الماضي، عثرت عليها في الشبكة، تحمل معها شفرات ثقافية للطبقة والتمثيل، وتقوم بإزالة الوجوه وأجزاء مكشوفة من الجسد. وبدلًا منها، تزرع وجوه أفراد من عائلتها، من أبناء الطائفة الإثيوبية، باستخدام صور قديمة من ألبوم العائلة، بحيث تنغرس حضورهم الجسدي ولون بشرتهم في الصورة الجديدة — فعل تتويج يعيد تعريف علاقات التمثيل، المكانة والانتماء.
إلى جانب أعمال الكولاج، تُعرض بورتريهات ذاتية وبورتريه للأم، حيث يتوجّه النظر مباشرة إلى الكاميرا. إنها لحظات حضور مباشر، تتيح استراحة من الفانتازيا، وتُعيد النظرة إلى الجسد الملموس وإلى العلاقة بين الأجيال. صورة محورية في جسد الأعمال هي بورتريه تظهر فيه تريفا ممتطية حصانًا من حديد مصبوب بين عمارات الإسكان. إن إدراج صورة الركوب داخل الفضاء الحضري يُربك التوقّع لصورة بطولية أو رعوية، ويضعها داخل واقع ملموس.
تندمج قصائد تريفا في المعرض، وتحضر إلى جانب الصور. تظهر أحلام المرصبان كعالم داخلي حُلْميّ واحتوائي، وُلد من خيال طفولي، ويسعى إلى الحفاظ على حيّز يُسمَح فيه بابتكار واقع آخر. تروي تريفا أنها في طفولتها كانت تمشي على درابزين درج العمارة من بدايته حتى نهايته من دون خوف؛ «براعم طفلة سيرك»، على حدّ تعبيرها. هذه البراعم ما تزال تتردّد فيها حتى اليوم، وتواصل الذاكرة فعلها في أعمالها لا كفعل جسدي، بل كعملية إبداعية متواصلة.

12/02/26-21/03/26

לדף תערוכה

Shvil Hamerets 5, 3th Floor

Tel Aviv

Wed-Thu 11:00 - 18:00

Fri-Sat 10:00 - 14:00

tel-aviv city.png
  • Instagram
  • Facebook Social Icon

שביל המרץ 5, קומה 3 תל אביב 

ד'-ה' 18:00 - 11:00

ו'-ש' 14:00 - 10:00 

bottom of page